Eylül…
Fersude sonbaharların giriş kapısı…
İlk yaz rüzgârından alınmış bir hızla savrulan düşüncelerin,
hoyrat hayallerin ve avare zamanların yorgunluğu,
pejmürdeliği içinde yeniden derlenip toparlanması gereken hayatın rengi…
Ve yeniden başlamanın yorgun ritmini hatırlatan yağmurlar…
Bölük pörçük hatıralar, kırık dökük sevinçler…
Şiir kılığında gelen acı…
Eylül işte; nâm-ı diğer, hüzün…