..bir şiirin içine sığındım, ayrılıklar dinince haber verin..

Sarı sayfalarda adresi yok hüznümün çobanların kavalından süzüldüm ve geçtim tenime değmeden; utandı yanık ezgiler ah dilim! Ben sana “seviyorum� deme demiştim..

Ey Güzel İnsan!
Sessiz sevdaların bitiremediği, sözcüklerin ifade edemediği, bahar aylarının
varlığını kıskandığı…
Sen… Sen içimin ince büyük derin sızısı..! Seni Seviyorum…
“Seni seviyorum” derken eriyorum, her eriyiÅŸimde bir kez daha “seni seviyorum” diyorum.
Hepsi bu; “Seni seviyorum”…

SEVGÄ°NE Ä°HTÄ°YACIM VAR, bana yaklaÅŸan duraÄŸanlaÅŸmış beyninde ki düşüncelerin nokta bitiÅŸlerine. Uzaklarda olduÄŸumu düşlediÄŸinde, senden bir nebze uzaklaÅŸmadan, senli dünlerde ayakta kalma çabalarıma inanmana, parmak uçlarımda ki hislerimden, acılarına sebebiyet verenlere olan nefretimin büyümesine olan engelleme çabalarına sahip çıkamayan beynimin, aslında kendine verdiÄŸi sızılardan vazgeçme gayretleriyle cebelleÅŸip duruyorken, bakışlarındaki ışığa ihtiyacım var. BenliÄŸimde bastırdığım sana olan vazgeçilmez hislerimi beyninde açığa çıkarma duygularımın, yüreÄŸimdeki fırtınanın dinmediÄŸini, cümlelerimin arasına sıkıştırılmış göğsümün o ince sızısından, göğsünün sol yarısına akan hislerimi anlamana ihtiyacım var. “Seni sevdiÄŸimi daha önce söylemiÅŸ miydim?” cümlesinin dudaklarından çıkarken “hayır” diye anlamsız bir cümle kurup sesindeki sevgiyi defalarca duymak isteyen “ben” in sana ihtiyacı var. Yanan kalemime dokunmadan sevdalı kalemimin ucundan dökülen yazıların sana ait olduÄŸunu bilmene ihtiyacım var. “Sen”i kaybetmekten her adımda korkan benim sevdanı bilmeye ihtiyacı var…