yazının devamı

yazının devamı

yazının devamı

yazının devamı

Bir mavi denizdeyiz ÅŸimdi seninle
ak bir martı gibi umut ve sevinç yüklü gemimiz
mutluluk rüzgarları vuruyor yelkenlerimize
pupa yelken yol alıyoruz sabaha
güneşli günlere çıkıyoruz mavi gecelereseninle
güzelliklerin el değmemiş ormanlarındayız
düşlenmemiş renklerin çılgınlığı var bakışlarımızda
kulaklarımıza binlerce kuş sesi dökülüyor
şiir cıvıltıları üşüşüyor saçlarımıza
sevgi çelenkleri örüyor zaman içimizdeki ışıltılardan şiirlerle beslenerek,
bir çiçek büyüyor tüm zamanların özlem bahçelerinden
bütün küskün çocuklardan bir çocuk gülümsüyor geleceğe
sevinçler bizim artık
mutluluklar bizim
aşkı içiyoruz su gibi yudum yudum
hava gibi nefes nefes
sevdamızı tüm sevgilerin üstüne koyup
yelin suyla öpüştüğü kıyılara mavi gözyaşları bırakıyoruz

yazının devamı

yazının devamı

Yazmıyordum uzun zamandır.. Dayanamadım.. Dökmem lazım içimi.. Anlatabilmem lazım beni sana.. Her gelişimde, her gülüşünde daha çok sevdim seni.. Dedim ya sana, bir gözyaşın, herşeyin ötesinde diye.. Ben senin gülen halini çok seviyorum. Hiç üzülme istiyorum. Bocalıyorum bazen.. Üzüyorum seni.. Elimde değil ki. Ne yapsam olmuyor bazen. İnsanın zoraki gülümsemesine benziyor bu.. Gülmek istersin, gülersin hatta.. Ama için kan ağlar.. Benliğinde bir yerlerde ağlıyorsundur. Göz yaşını içine akıtırsın. Sonuçta, başarmak istediğin gülümsemektir, ama kendini kandıramazsın. Böyle bir durum bu. Ben, her ne kadar seni üzmek istemesemde, beceremiyorum bazen. Yazıyorum, çiziyorum, uyguluyorum elimden geldiğince.. Olmayınca olmuyor sevgiLim..

Tüm bunlar aklıma geldi dün gece seninle telefonda konustuktan sonra.. Birde senin fikrini alayım istedim, tekrar aradım seni.

“Ben seni üzüyormuyum.� dedim.
“Evet.� dedin..
“Peki, mutlu edişim üzüşümden fazla mı?� dedim.
“Evet, öyle olmasa beraber olmazdım seninle.� dedin..

O cümlenle, bana ne kadar güç verdiğini bilemezsin.

Her ne kadar, son zamanlarda zaman zaman üzsem de seni, bilirsin benimde kan ağladıgımı.

Özledim seni, inan ki çok özledim. Yanımda oturmanı, bana yaslanmanı, sahiplenmeni, korumanı, öpmeni, güven aşılamanı, beni anlatmanı, saygı duydugunu görmeyi, gözlerinin içine bakarak, beni ne kadar sevdiğini hissetmeyi, seninle öylesine balık tutmaya gitmeyi, ellerinle yaptıgın salatadan, ızgaradan yemeyi, beraber resim çekilmeyi, çayına şeker atmayı, sonra karıştırmayı.. Çok özledim.. Seninle yaşadıgım her an’ı çok özledim..

Kimseyi sevmedim senin kadar. Yemin ederim sevmedim. Bana sevmenin, sevilmenin bu denli tatlı oldugunu gösterdikten sonra, sensiz olmaya dayanamam..

Ömrüm yetmez sensizlige sevgilim.. Sensiz kalacağım günü görmeye yetmez ömrüm.. Çünkü, ömrüm bitmediği sürece seninim ben.. Sende benimsin..

Bilirsin, güçlüyüm ben.. Seninle olan iliskimde de, gücümü bana söylediğin güzel sözlerden, yaşattığın güzel an’lardan alıyorum.. Sen yanımda olduğun sürece, aşamayacagım engel yok benim.. Hep yanımda ol olur mu?

Yarın bu yazıyı okudugunda, gözlerinin güleceğini biliyorum sevgilim.. Her ne kadar, seni ne kadar sevdiğimi anlatabilmenin bir yolunu henüz bulamamış olsam da, bunu bir şekilde başarabileceğim, ve seninde buna tüm kalbinle inanacağın gün için yaşıyorum..