YaÄŸmur yağıyor! Hem de saÄŸanak halinde! .. “-utangaç suların sırdaşı oldum/ yüreÄŸim üşüyor, ömrüm firari-â€? Ama sen yoksun! .. Belki de insanların en duygusal olduÄŸu, yalan söylemediÄŸi, sevdâlı gözlerin sislenip birer cigara yaktığı, sevginin; kitaplar arasındaki kurutulmuÅŸ güllerden kurtulup sessiz bir ceylan gibi yüreklere girdiÄŸi ve yalnızlıkların ilk karanfil yaprağında büyüdüğü, çoÄŸu kez de hüzünle birlikte sessizlik içinde yaÅŸanan bir andır bu… Fakat kimsecikler farkına varmaz bile… Olsa olsa ancak ÅŸairler hatırlar yaÄŸmur kokan bir sabaha karşı camlarını açtıklarını. Havada asılı kalmış bir bulutu, bir kuÅŸun titreyerek uçtuÄŸunu, gül yaprakları üzerinde tomur tomur gülümseyen ÅŸebnemleri, yalan yeminlerin şâhidi papatyaların göz yaÅŸlarıyla ıslandığını ancak şâirler hisseder… “Ve bütün bunlar; aÅŸkın güzelliÄŸiyledir! â€? derler! ..
yazının devamı