Ayışıgı dokunmadan dökülmedi yaşları.
hiç isyan kokmadı, güneş sarısı saçları.
yüreginde taşıdı umutlarını, hayalleri vardı masumluguna eşdeger.
Çocuktu!
..
sonra insanları tanıdı…..
kapkaranlık gecelerde döküldü yaşları.
bir isyanın dalgalanan bayragı oldu güneşsarısı saçları.
yüregindeki umutları birgün batımında en sevdigi renge bagışladı.
bogazın serinde sularında son vemek varken hayallerine,
o bir çöl sıcagında son verdi masumluguna.
hiç konu olmadı gazetelerin üçüncü sayfa haberlerine.
ölümle beraber yitirdi masumlugunu.
bir tek ölüm yakışmamıştı ona.
melekler ölmez bilirim…
Çocuklar da öyle!
…
Çocuk! hadi be dokunsana yüregime..
hadi! yine girsene içime..
hep çocuk kalsana!
bak daha savaşlar çıkacak bu dünyada!
daha kaç masum ölecek biliyor musun?
peki ben ne yapacagım?
bir acıya kurban verdim seni ve sen bir savaşa bile dayanamadın!
Daha çok savaşlar olacak çocuk!
sana çok ihtiyacım olacak…
Hadi gel gir tekrar yüregime..
bak halen çocuklar ölüyor o kardeş ülkede!
….

yazının devamı