Ä°nsanın içine iÅŸleyen bir ayaza ev sahipliÄŸi yapan kış sabahında, seni düşündüğümde içime yayılan sıcaklığın, dışarıdaki iki metre karı bile eritebileceÄŸini düşünüyorsam…

Uykudan yüzümde mutlu bir gülümseme ile kalkıp benimle birlikte uyanan güne senin adını veriyorsam…

Evimin bütün duvarlarında senin yüzünü görüp, bana baktığını hissediyorsam…

Ve bu beni her gün hep aynı ÅŸekilde heyecanlandırıyorsa…

İçtiğim çayın şekeri, sigaramın dumanı, kahvaltımın her lokması sen oluyorsan..

Senin adın bana gözyaşı. Ağlamak beni benden götürüyor; sana getirmiyor. Aramızdan sular sızıyor; ağlıyorum.

Senin tadın bana bin kor parçası. Ayrılığın yangınlar sunuyor göğsüme. Kalbim yanarken, gözüm yaş döküyor. Gözümün yaşı kalbimin yangınını söndürmeye yeter mi acep?

Ağlama ey gözlerim, bu denli yangına suların serinliği fayda etmez.

Senin bakışınla güneş aydınlık olur, ay nurlanır, ışık yolunu bulur. Sen olmasan ufuklar karanlık, yıldızlar dağınık, sular bulanıktır. Seni bekleyen bulutlar gibi ben de gözlerine ağsam. Çöle düşen yağmurlar gibi, ben de senin bakışınla ıslansam; n’olur?

Ağlama ey gözlerim, bunca maviliğe suların derinliği yetmez.