..bir şiirin içine sığındım, ayrılıklar dinince haber verin..
Sarı sayfalarda adresi yok hüznümün çobanların kavalından süzüldüm ve geçtim tenime değmeden; utandı yanık ezgiler ah dilim! Ben sana “seviyorum� deme demiştim..
yazının devamı »
Eylül Güneşi
Canımı dökerken yürek yapraklarım
Sakın bırakma gözlerimi efkara
Ömre bedel hasretine vur beni
Ölümü sun ellerinle
Gül bahçesi özlemlerin içinde
Nağmerdim kaçarsam.
Elimi tut Eylül güneşi
Sensizlik düşürme içime
Sevginden mahrum
Her nefes ölümdür bana…
Gel desen renklerime
Can-ı gönülden
Bir kez daha…
en çok neyini seviyorum biliyor musun
içimdeki her zaman gülen yüzünü
bu güller solar ama sen “ASLA”
Bak gördün minik kelebeğim hiç bir şey olmadı
O kadar üzüldün ama 
Olsun bir şey çıkmadı ya üzüntü en azından unutulur güzel meleğim
O an yanında olup gözlerindeki ışığı görmek isterdim..
Birde bugün buluşabilsek daha güzel olacakdı
Belki bayrama kısmet zaten önemli bir güne gireceğiz o gün buluşuruz inşallah
Seni çok seviyorum.. HERŞEYİM
Geçmiş su gibi akmış gözlerimin önünde.
Bomboş geçen yıllar ve saçlara düşen aklar.
Yaşadığım mutluluklar nekadar az mazimde.
Çektiklerim acı veriyor kalıyor hep içimde.
Senin sevgin, güç veriyor yaşatıyor beni.
İçimde yeşeren bir çiçek var seni düşündüğümde.
O çiçek sarıyor ruhumu aşka dönüşüyor bedenimde.
Sevgin hiç bitmiyor hep akıyor damlalar gözlerimde.
Bekledim… gidip gelip baktım o telefonun anlamsız ekranına… Bekledim aramanı her dakika belkiler geçti aklımdan, her saniye keşke dedim kimse duymadan…korktum anlatmaya, hala seni sevdiğimi, hala sana deliler gibi aşık olduğumu anlamalarından korktum… insanların o lanet olasıca yüzlerinden sakladım gözlerimi…
Evet artık korkarak seviyorum seni ve bekliyorum… beklediğim günleri biriktiriyorum… her sabah uyandığım yeni güne senin adını veriyorum… gidişine yüklüyorum bütün mutsuzluklarımı… her gün karşılaşıyorum pişmanlığımla… Allah kahretsin neyi sevdim ben sende diyorum. her seferinde bir cevap bulmaktan nefret ediyorum…
Sana bakarken gözlerinde kendimi bulmayı sevdim…
Sana sarılmayı,teninin sıcaklığını dudaklarımda hissetmeyi sevdim.
Sana sarılıp uyumayı,başımı göğsüne yaslamayı sevdim…
Seni sevdiğimi defalarca haykırabilmeyi sevdim yüzüne…
Yokluğundan sonra fark ettim bağıra çağıra kavga etmeyi sevdim ben aslında…
Sana ne zaman tutulduğumu hatırlamıyorum. Üzerinden çok zaman geçti. Ama sanırım ilk tanıştığımız günlere denk geliyor.
Sen zaman içinde sevileceklerden değilsin. Uzun uzadıya düşünülüp tartışılanlardan…
Zaten böylesine aşk denemez.
Sana her defasında ilk günü heyecanıyla koştum. Hep aynı mutluluğu yaşadım. Aşk için bütün söylenenleri yalanlarcasına…
Neydi beni sana baÄŸlayan ?
Seninle geçen dakikaların verdiği mutluluk mu ?
İnsana hiç bitmese dedirten dakikalar mı ?
Yoksa sende insanı esir eden bir şeyler mi var ?
Zaman zaman vazgeçmeye çalıştım senden
İnsan tutkularından kurtulmak ister bazen, suçlu hisseder korkar.
Benimkide öyle bir şey.
Ama hep kısa sürdü ayrılıklarımız.
Ayrılık sonrası buluşmalarımız daha coşkuluydu özlemin etkisiyle.
Düşündüm de seninle hiç kötü anım yok.
Oysa uzun beraberliklerde kötü anılar kaçınılmazdır.
Üzüldüğümüz, ağladığımız, tartıştığımız zamanlar oldu tabi. Ama bunları unutmasını bildik. Zaten senin gözlerine baktığımda ellerini tuttuğumda o ana kadar olan her şeyi unutuyorum. Sanki zaman o anda duruyor.
yazının devamı »
