Geldin… Gelisine sevinsem mi onu bile bilmiyorum… Icimde garip bir duygu, aceba yine gider mi diyor… Tam kabullenmisken, kendimi alistirmaya calisiyorken sesizlige, geldin…

Demistim ya “seni asla affetmeyecegim” diye olmadi, yapamadim. Sonunun yine aci olacagini bilsem de ayri kalmaya dayanamadim, yuregimi kirk parca ettin donme geri diyemedim… Simdi boyle de mutlu olmayi bile beceremeyen biri olarak, dogru mu yapiyorum bilinmez ama, icimdeki umidi takrar canlandiriyorum. Yasananlarin nereye varacagini dusunmeden, yan yanayiz yine.

Mutlu sona hasret gonuller, umarim bu kez sans bize de guler. Keske elimizden baska birsey gelse zamani durdursak (ya da cok hizli gecmesi elimizde olsa) ya da insanlarin bizi anlamalarini saglayabilsek…
Herkese bol sans…
Sevgilerle…