Çocukken geceleri yıldızlara bakardım… Başımı gökyüzüne kaldırır heyecanla yıldızları sayardım; kaçında aÅŸk vardı, kaçından böyle görünürdü gökyüzü, kaçında denizler bu kadar güzel ve kaçında aÅŸk maviydi…

Yıllar sonra senin gözlerinde gördüm yıldızları… Gözlerinde o çocukluk heyecanımı yaÅŸadım yeniden. Mavi denizleri, mavi gökyüzünü, mavi aÅŸkı gördüm… Belki de onun için sen gözlerini kapattığında sönüyor yıldızlarım…

Gözlerinden bir yol çizdim kendime, yıldızlara tutunarak ulaÅŸtım aÅŸka… AÅŸk maviydi; gözlerinde aÅŸka bulandım… Åžimdi belki de bu yüzden; gözlerini kapadığında yolumu kaybediÅŸim…

Åžiirler okurdum gökyüzüne bakarak; nefesimden cam buÄŸulanırdı… Adımı yazardım
o ÅŸiirli buÄŸuya, yanında bir boÅŸluk bırakarak… Sonra yanına eklenecek mavi aÅŸkımı hayal ederdim saatlerce… Şöyle olmalı, böyle bakmalı, böyle konuÅŸmalı…

Åžimdilerde gözlerine bakarak ÅŸiirler okuyorum içimden, sen duymuyorsun…
Gözlerinin buÄŸusuna adımı yazıyorum, yanına da mavi aÅŸkımı; yani seni… Kapasan gözlerini, buÄŸusu silinecek, adım silinecek gözlerinden, aÅŸk silinecek…

Bir şiir okuyorum soğuk cama yaslanıp;

“Yokluğun cehennemin öbür adıdır
Üşüyorum kapama gözleriniâ€? diye biten…

Åžimdi gözlerini kaparsan; gözlerindeki yıldızlar sönecek…
Åžimdi gözlerini kaparsan; maviler çok üşüyecek…