mabel kıyısından, köşesinden geçerken hayatın
saniyesinde, hatta salisesinde
kısaca
bir anın, bir ömrün tümünde;
sen ikinci tekil şahıs olarak
bilmem kaçıncı kere aşkla
tutulurken onlara
ben seni sevmekten gelirdim
ve hep sigaranın son nefesinde yetişirdim
yüreğimi üflerdin
ışığa doğru..
sonra yok olurdum..

-sürgün

sebepli sebepsiz
her aklıma gelişinde sen
genelde uykuya geç-erken,
beklerken
ve tuttururken en olmayacak zam’anları
olası düşlerimi de
yıkardım
peşinden..

-kararsız

-adım neydi, adımı unuttum
keşke kendimden hep ben diye
bahsetmeseydim..-

‘vazgeçtim’ derken
gülüyorum kendime içimden
küfrediyorum istemeden
yada
tam istemişken
vazgeçiyorum yine içimden
her şeyden ama aslında
sadece bir şeyden
kendimden..

-hatıralar saniyelik!

kaza süsü vererek zaman,
eziyor tüm anıları
ve ben yine
sana kesiyorum tüm
silinen an’ların
hesabını..

-nakil

ışığını saklıyor gün’eş
karanlıkta yardım etmiyor
c’esaret kabuğunu
kırmaya
mülteci zamanlar birikiyor üstüne
ve kanayan bir yaranın
pıhtılaşmış suretiyle
teşhis konuyor:
tek çözüm kalp nakli!

sana tutunduğum ben parçaları
söküldüğünde, geriye bir avuç
gün-ah kalıyor..

-her neyse

Heyhat!
Bir ‘O’ kadar gereksiz..
ama bir ‘O’ kadar
güzeldi
sevmek..