Seni özlemek,
uyanmaktır
en sancılı yerinde gecenin
susuz, kan revan içindeyken yüreğin
karabasanın en karasında
büyütmektir boğazında
koca bir düğümü..

Susuyorum…
Umuda açılan tüm kapılarımı kapatıp, ıssız bir köşede karanlığa gömülüyorum!

Yükleniyor……

yalancı olan sen değilmişsin meğerse,

..dinlediğim şarkılarmış

korunaklı hayaller büyüttüm
sana, bana, aÅŸka dair
gel gör ki ilk hançerleyen sen oldun
firarını anlardım da
o son sözün!
içime öyle düştü ki hala doÄŸrulamadım…

Eylül Güneşi

Gel desen renklerime
Can-ı gönülden
Bir kez daha…

sen giderken ağlamamaya söz vermiştim
duramadım sözümde

Öyle bir ilk yaz ol ki korkut yaprakları,
Öyle bir son yaz ol ki tut yaprakları,
Sararıp dökülürken güz rüzgârlarında
Ardında savrulsunlar, unut yaprakları.
Sevinçlerinde onlar vardı, hüzünlerinde onlar
Seninle yeÅŸerdiler, seninle soldular..
Olsunlar senden sonra da umut yaprakları.

Özdemir Asaf