Maviyle Huzur
Kocaman bir ayna
parlak, beyaz, ışıl, ışıl
elimde, yüzümde, bedenimde…
Tutmak isterken ellerimle,
kaçıyor avuçlarımdan
ilerliyor içimi yakarak.
.
Tenim isyanlarda.
.
Denizin de gücü yetmemiş
mavisini korumaya.
Rengi bozulmuş dalgalar
vurdukça kayalara
aşınıyor her vuruşta. .
Hırçın ve sert o seste
erimeye başlıyorum
kocaman aynanın ışınlarında…

Koşuyorum, koşuyorum
beyaza, yeşile,
karaya çalmış maviye
ayağımı sürten taşlara aldırmadan..
tenimdeki
ısıyı, şavkı bırakmaya….
.
Kucağındayım…
.
Bozulmuş mavi
samış tüm bedenimi
saçımın her bir teline dek..
İçime girerken serinliği
uzanıyorum sırt üstü…
Yüzüme yansımakta hala
o kocaman parlak ayna…
.
Beyaz, yeşil,
karalarla oluşan ebrulisinde
bozulmuş mavi
‘Sen bana aitsin,
sen benimsin’ diyor
bağıra, çağıra…
Bir kayadan
hırçınca kopardığı
küçük parçayı sunuyor bana
ait olduğumu ispatlarca
O’na…
.
Bırakıyorum kendimi
razı olarak yazgıma….
.
Parçasını elimde sakladığım kayalar
görünmez oluyor…
Parlak kocaman ayna
bırakıp peşimizi
alıp başını kayboluyor
dağların ardında..
.
Değişmiş mavim ve ben
gidiyoruz dalgaların kucağında.
Mutluyum bu yalnızlıktan
mutluyum sadece O’nun
beyazı, yeşili,
karasıyla olmaktan.
Sarıyor mavim
yüzümü, gözlerimi,
ağzımı, saçlarımı seve, okşaya..
Tüm boşluklarım doluyor,
ağırlaşıyorum,
inmeye başlıyorum aşağılara.
Daha, daha,
daha iniyorum
yavaş, yavaş ahenkle,
isteyerek..
.
Ve
nefesim yukarılarda,
sesim yankılarda kalırken
bedenim
gerçek maviyle buluşuyor
derinlerde…
.
Soluksuz bir huzur içindeyim
elimdeki kaya parçasıyla…
.
04/08/2004
Nesrin Göçmen