YaÄŸmur yağıyor! Hem de saÄŸanak halinde! .. “-utangaç suların sırdaşı oldum/ yüreÄŸim üşüyor, ömrüm firari-â€? Ama sen yoksun! .. Belki de insanların en duygusal olduÄŸu, yalan söylemediÄŸi, sevdâlı gözlerin sislenip birer cigara yaktığı, sevginin; kitaplar arasındaki kurutulmuÅŸ güllerden kurtulup sessiz bir ceylan gibi yüreklere girdiÄŸi ve yalnızlıkların ilk karanfil yaprağında büyüdüğü, çoÄŸu kez de hüzünle birlikte sessizlik içinde yaÅŸanan bir andır bu… Fakat kimsecikler farkına varmaz bile… Olsa olsa ancak ÅŸairler hatırlar yaÄŸmur kokan bir sabaha karşı camlarını açtıklarını. Havada asılı kalmış bir bulutu, bir kuÅŸun titreyerek uçtuÄŸunu, gül yaprakları üzerinde tomur tomur gülümseyen ÅŸebnemleri, yalan yeminlerin şâhidi papatyaların göz yaÅŸlarıyla ıslandığını ancak şâirler hisseder… “Ve bütün bunlar; aÅŸkın güzelliÄŸiyledir! â€? derler! ..

YaÄŸmur yağıyor! Hem de saÄŸanak hâlinde! .. “-utangaç suların sırdaşı oldum/ yüreÄŸim üşüyor,ömrüm firâri-â€? Yağıyor iÅŸte; korkarak, yavaÅŸ sesle… Hatta bazen cesaretleniyor benim gibi, ve hışımla vuruyor camlara… Sonra yine ürkek! Ä°hanet edercesine… Offf serçeeee! …

YaÄŸmur yağıyor! Fısıltıyla, nazla… Bir eski hikayenin sonunu getirircesine… Ä°nsanlar bilmiyor bu hikâyeyi, gökyüzü dilsiz! .. Hava da anlaşılamamanın verdiÄŸi kahrolası hüzün… Ah ÅŸu esrik bulutlarda geçmese gözlerimden, derken…

YaÄŸmur yağıyor iÅŸte “ömrüm firârîâ€? makamında… “YüreÄŸim üşüyor..! â€? Ve ben bu gecenin 25.saatlerinde “utangaç sırların sırdaşıâ€? oluyorum cân! ..

YaÄŸmur yağıyor diyorum, duymuyor musun? ! .. Ve sen yoksun! .. YaÄŸmur………