Hiç oldu mu sana da böyle?
Eğer yaşadıysan, bana yardım et ne olursun…
İçimde koskoca bir çark var sanki..
Tam göğsümde durduramadığım…
Bazen hızlanan, bazen yavaşlayan, hiç ama hiç durmayan…

Canım yanıyor o döndükçe sanki çevresindeki her bir şeyi koparıp götürüyor beni, içimi parçalıyor…
Nedenini bilemediğim bir şekilde parça parça içime yayılıyorum…

Üşüyorum, İçimde bir uçurum var sanki onunu göremediğim..
Sanki her şeyin saçmalığını almışım da içime,
Sanki dünyadaki her şeyin en uç noktası gelip sığmış da içime,
Bana yer kalmamış çıkmak istiyorum…
Herşey bitsin istiyorum, Ne varsa olan…

En çok da neyi düşünüyorum biliyormusun?
Öyle bir şey yazmalıyım ki, öyle bir şekilde anlatmalıyım ki Yasadıklarımı, kağıda döküldüğünde teker teker bitsinler..
Teker teker yok olup huzurumu geri getirsinler…

Ama olmuyor işte yazamıyorum..
Her yazının sonunda koskoca bir boşluk görüyorum kağıtta..
Bütün yazılarım siliniyor, içindeki hersey gelip yine içime yerleşiyor..
Çarkım dönmeye başlıyor…
Uçurumum derinleşiyor…